Pierwsze zorganizowane szkoły szkolące psy przewodniki dla osób niewidomych powstały w Europie na początku XX wieku, a ich rozwój przyspieszył po I wojnie światowej, gdy zwiększyła się liczba weteranów, którzy w wyniku działań wojennych utracili wzrok. Szkolenie takich psów wymagało wypracowania nowych metod nauki, łączących posłuszeństwo z samodzielnym podejmowaniem decyzji, na przykład zatrzymaniem się przed przeszkodą wbrew poleceniu przewodnika. Z czasem powstały międzynarodowe standardy szkolenia oraz certyfikacji psów przewodników.
Co to oznacza w praktyce
Historia ta pokazuje, jak dużą wszechstronność i zdolność do samodzielnego myślenia może wykazywać dobrze wyszkolony pies. Dla właściciela psa to interesujący przykład tego, jak daleko może sięgać współpraca człowieka i psa, gdy oparta jest na cierpliwym, metodycznym szkoleniu i wzajemnym zaufaniu.