Wykorzystywanie psów do ochrony domostw, gospodarstw i ludzi towarzyszy człowiekowi od tysięcy lat i jest jedną z najstarszych funkcji użytkowych psa obok pracy pasterskiej. W różnych kulturach, od starożytnego Rzymu po średniowieczną Europę, trzymano psy o dużej masie i silnym instynkcie terytorialnym, których zadaniem było ostrzeganie przed intruzami oraz odstraszanie zagrożeń. Z czasem funkcja obronna stała się podstawą do wyodrębnienia wielu ras określanych dziś jako rasy stróżujące lub obronne.
Co to oznacza w praktyce
Ta wielowiekowa tradycja tłumaczy, dlaczego niektóre rasy psów wykazują naturalną czujność, skłonność do sygnalizowania obecności obcych i silne przywiązanie do terytorium. Dla właściciela psa o takim rodowodzie oznacza to potrzebę wczesnej socjalizacji i konsekwentnego wychowania, aby naturalne instynkty ochronne były wyrażane w sposób bezpieczny i kontrolowany.