Wykorzystywanie psów do poszukiwania i ratowania ludzi ma długą tradycję, sięgającą między innymi klasztorów alpejskich, w których psy pomagały odnajdywać podróżnych zaginionych w górach podczas śnieżyc. W XX wieku rola psów ratowniczych znacznie się rozszerzyła, obejmując poszukiwania osób zasypanych gruzami po katastrofach budowlanych, trzęsieniach ziemi oraz zaginionych w lasach i górach. Rozwinięto wówczas metody szkolenia psów w zakresie tropienia zapachu ludzkiego na duże odległości i w trudnym terenie.
Co to oznacza w praktyce
Historia psów ratowniczych pokazuje, jak niezawodny może być zmysł węchu psa w sytuacjach, w których technologia wciąż ustępuje możliwościom zwierzęcia. Dla właściciela psa to inspirujący przykład potencjału, jaki drzemie w dobrze wyszkolonym i zmotywowanym psie, nawet jeśli na co dzień pełni on wyłącznie rolę domowego towarzysza.