Teoria samoudomowienia zakłada, że proces powstania psa nie polegał na celowym oswajaniu dzikich wilków przez ludzi, lecz na stopniowym zbliżaniu się mniej płochliwych osobników do ludzkich osad w poszukiwaniu pożywienia, na przykład odpadków. Osobniki tolerujące bliskość człowieka miały większe szanse na przeżycie i rozmnażanie, co z czasem doprowadziło do wykształcenia odrębnej linii zwierząt przystosowanych do życia obok ludzi. Jest to jedna z kilku konkurujących hipotez wyjaśniających początki udomowienia.
Co to oznacza w praktyce
Ta teoria pomaga zrozumieć, dlaczego psy tak łatwo nawiązują kontakt z człowiekiem i dobrze odczytują ludzkie intencje, mimo że nie były w tym celowo szkolone przez tysiąclecia. Dla właściciela to ciekawostka wyjaśniająca, dlaczego więź między psem a człowiekiem jest tak głęboko zakorzeniona w historii obu gatunków.