W kulturze Wikingów psy pełniły funkcje stróżujące, pasterskie i towarzyszące, a ich szczątki znajdowane są w skandynawskich pochówkach obok innych cennych przedmiotów i zwierząt. Sagi i źródła ikonograficzne z epoki wikingów wspominają o psach jako o towarzyszach codziennego życia oraz uczestnikach polowań. Niektóre pochówki sugerują, że psy traktowano jako wartościowy element gospodarstwa domowego, a czasem także jako zwierzęta o znaczeniu symbolicznym.
Co to oznacza w praktyce
Ta historia pokazuje, że obecność psa w domu jako towarzysza i pomocnika ma korzenie sięgające epoki wikingów i wcześniej. Dla dzisiejszego właściciela psa to ciekawy fragment historii, który uzupełnia obraz długiej i różnorodnej relacji człowieka z psem w różnych kulturach Europy.