Kaszel kenelowy u psa: objawy, przebieg i kiedy do weterynarzaKaszel kenelowy u psa: objawy, przebieg i kiedy do weterynarza

Kaszel kenelowy u psa to zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli, którym pies zaraża się tam, gdzie spotyka się wiele psów. Typowy jest suchy, napadowy kaszel zakończony odruchem wymiotnym przy dobrym samopoczuciu. Zwykle mija sam w ciągu kilku tygodni, ale gorączka, apatia lub szybki oddech wymagają wizyty. Więcej o chorobach dobermana i profilaktyce piszemy w osobnym filarze.

W skrócie- Kaszel kenelowy wywołuje zespół drobnoustrojów, między innymi bakteria Bordetella bronchiseptica i wirus parainfluenzy psów.- Pies zaraża się drogą kropelkową oraz przez wspólne miski i zabawki, najczęściej w hotelu dla psów, na szkoleniu, wystawie lub wybiegu.- W łagodnej postaci pies kaszle, ale je, bawi się i normalnie oddycha w spoczynku.- Gorączka, osowiałość, brak apetytu, mokry kaszel lub przyspieszony oddech mogą oznaczać zapalenie płuc.- O szczepieniu przeciw drobnoustrojom kaszlu kenelowego decydujesz z lekarzem weterynarii.

Kaszel kenelowy to potoczna nazwa zespołu zakaźnych chorób dróg oddechowych psów, wywoływanego przez kilka różnych drobnoustrojów działających samodzielnie lub razem, w tym bakterię Bordetella bronchiseptica, wirus parainfluenzy psów oraz adenowirus psów typu 2. Nazwa potoczna bywa myląca, bo choroba wcale nie dotyczy wyłącznie schronisk czy hodowli, a może dotknąć każdego psa mającego kontakt z innymi zwierzętami w miejscu ich większego zagęszczenia.

Hotele dla psów, szkolenia i przedszkola dla szczeniąt, wystawy, ogólnodostępne wybiegi oraz poczekalnie lecznic weterynaryjnych to typowe miejsca, w których dochodzi do zakażenia. Pies może zarażać inne zwierzęta jeszcze przed pojawieniem się u niego widocznych objawów oraz przez pewien czas po ich ustąpieniu, co utrudnia pełną kontrolę nad rozprzestrzenianiem się choroby. Więcej o bezpiecznej socjalizacji dobermana piszemy w osobnym filarze, gdzie opisujemy, jak planować spotkania z innymi psami.

Typowy jest suchy, szczekający lub przypominający gęganie kaszel, często zakończony odruchem wymiotnym z pianą, pojawiający się szczególnie przy pociągnięciu smyczy czy ucisku na obrożę. Czasem towarzyszy mu łzawienie oczu i wodnisty katar, ale przy łagodnym przebiegu pies zachowuje dobre samopoczucie, apetyt i chęć do zabawy.

Choroba ma zwykle łagodny przebieg u zdrowego, dorosłego psa i mija samoistnie w ciągu kilku tygodni, choć dokładny czas trwania i okres wylęgania różnią się w zależności od konkretnego drobnoustroju i indywidualnej odporności zwierzęcia. Większe ryzyko powikłań dotyczy szczeniąt, psów starszych oraz zwierząt z istniejącymi chorobami serca lub płuc, u których warto szczególnie uważnie obserwować przebieg choroby.

Gorączka, wyraźna apatia, brak apetytu utrzymujący się dłużej niż dobę, szybki lub utrudniony oddech w spoczynku, mokry kaszel oraz ropny katar to sygnały, które mogą wskazywać na powikłanie w postaci zapalenia płuc i wymagają pilnej wizyty u lekarza weterynarii. Więcej o zapaleniu płuc u psa piszemy w osobnym artykule. U szczeniąt z takimi objawami warto też wykluczyć nosówkę, opisaną szerzej w artykule o jej objawach.

W łagodnych przypadkach leczenie ogranicza się głównie do odpoczynku i obserwacji, a antybiotyk bywa zalecany tylko w wybranych sytuacjach, na przykład przy podejrzeniu wtórnego zakażenia bakteryjnego. Leki przeciwkaszlowe powinny być podawane wyłącznie na zlecenie lekarza weterynarii, bo przy współistniejącym zapaleniu płuc mogłyby zaszkodzić, tłumiąc odruch kaszlowy potrzebny do oczyszczania dróg oddechowych.

Pies w szelkach zamiast obroży podczas choroby dróg oddechowych

Zastąpienie obroży szelkami na czas choroby zmniejsza podrażnienie tchawicy przy każdym pociągnięciu smyczy, a nawilżone powietrze i spokojne, krótkie spacery dodatkowo łagodzą objawy. Izolacja chorego psa od innych zwierząt na czas choroby i jeszcze przez pewien okres po jej ustąpieniu, dokładne mycie wspólnych misek i zabawek oraz uprzedzenie hotelu dla psów lub szkoły o chorobie pomagają ograniczyć rozprzestrzenianie się zakażenia. Decyzję o szczepieniu przeciw drobnoustrojom wywołującym kaszel kenelowy warto podjąć wspólnie z lekarzem weterynarii, zgodnie z aktualnymi wytycznymi WSAVA.

Chcesz wiedzieć, jakie choroby zakaźne i przewlekłe warto znać u dobermana? Przeczytaj przegląd chorób rasy. Zobacz artykuł.

Ciekawostka. Bordetella bronchiseptica, jeden z głównych sprawców kaszlu kenelowego, jest bliską krewną bakterii Bordetella pertussis, która wywołuje krztusiec u ludzi.

Czy kaszel kenelowy może przenieść się na człowieka lub kota?

Drobnoustroje wywołujące kaszel kenelowy dotyczą głównie psów, a szczegółowe ryzyko dla innych gatunków warto omówić z lekarzem weterynarii.

Czy zaszczepiony pies może zachorować na kaszel kenelowy?

Tak, szczepienie zmniejsza ryzyko i łagodzi przebieg, ale nie daje stuprocentowej ochrony przed wszystkimi drobnoustrojami wywołującymi tę chorobę.

Czy pies może chorować na kaszel kenelowy więcej niż raz?

Tak, odporność po przechorowaniu nie zawsze jest trwała ani pełna, dlatego możliwe są kolejne zachorowania.

Czy miód lub syrop dla ludzi pomoże psu na kaszel?

Nie warto podawać psu preparatów przeznaczonych dla ludzi bez konsultacji z lekarzem weterynarii, bo mogą być nieodpowiednie lub szkodliwe.

Czy kaszel kenelowy zostawia trwałe zmiany w drogach oddechowych?

W typowym, łagodnym przebiegu zwykle nie, choć powikłania takie jak zapalenie płuc mogą wiązać się z poważniejszymi konsekwencjami.

Kaszel nie pasuje do opisu kaszlu kenelowego? Sprawdź inne przyczyny kaszlu u psa i kiedy są pilne. Zobacz artykuł.

• Merck Veterinary Manual: zakaźne choroby dróg oddechowych psów
• VCA Animal Hospitals: kaszel kenelowy
• Cornell University College of Veterinary Medicine: zakaźne choroby dróg oddechowych psów
• WSAVA Vaccination Guidelines