Struktura społeczna grupy psów opisuje układ ról i zależności między psami mieszkającymi razem, który współczesna wiedza etologiczna traktuje jako zmienny i zależny od kontekstu, a nie jako stałą, liniową hierarchię. Ten sam pies może być bardziej asertywny przy jedzeniu, a mniej pewny siebie przy zabawie, w zależności od sytuacji i konkretnego zasobu.
Co to oznacza w praktyce
Zamiast szukać jednego „szefa” w grupie psów, warto obserwować, jak psy zachowują się w konkretnych sytuacjach: przy misce, przy drzwiach, przy zabawce. Taka obserwacja pozwala opiekunowi lepiej reagować na napięcia, bo pokazuje, które zasoby są dla danego psa najważniejsze i gdzie warto zachować szczególną ostrożność.