Spacer z dwoma psami: jak prowadzić dobermana i drugiego psa jednocześnieSpacer z dwoma psami: jak prowadzić dobermana i drugiego psa jednocześnie

Spacer z dwoma psami jest bezpieczny, gdy każdy pies idzie na własnej smyczy po stałej stronie, oba znają luźną smycz z osobnych treningów, a Ty trzymasz smycze tak, by jedno szarpnięcie nie wytrąciło Cię z równowagi. Rozdzielacz sprawdza się tylko u psów o podobnym tempie i spokojnym chodzie. Podstawą jest solidne opanowanie luźnej smyczy, o czym piszemy szerzej w tekście o tym, ile ruchu potrzebuje dorosły doberman.

W skrócie- Luźną smycz ćwiczysz najpierw z każdym psem osobno.- Każdy pies ma stałą stronę, dzięki czemu smycze się nie krzyżują.- Rozdzielacz łączy psy w jedną jednostkę, więc pasuje tylko przy podobnym tempie.- Przy dwóch dużych psach o bezpieczeństwie decyduje postawa i chwyt, nie siła rąk.- Część spacerów zostaje indywidualna, tylko z jednym psem.

Zanim wyjdziesz z dwoma psami naraz, każdy z nich powinien osobno chodzić na luźnej smyczy i znać sygnał zatrzymania oraz zmiany strony. Sprawdź gotowość na krótkiej, znanej trasie. Pierwsze wspólne wyjścia najlepiej zaplanować w cichym miejscu, a jeśli to możliwe, z drugą osobą, która w razie potrzeby przejmie jednego psa.

Dwie smycze w jednej ręce czy po jednej w każdej

Trzymanie obu smyczy w jednej ręce daje wolną drugą rękę na nagrody, ale utrudnia szybką reakcję, gdy psy pociągną w różne strony. Po jednej smyczy w każdej dłoni daje więcej kontroli, wymaga jednak wprawy w koordynacji.

Rozdzielacz: kiedy ma sens

Rozdzielacz łączy dwie smycze w jeden uchwyt, co wygodnie sprawdza się przy psach o podobnym tempie i spokojnym temperamencie. Problem pojawia się, gdy psy różnią się wielkością albo energią: jeden pies może wtedy pociągać drugiego, przenosząc na niego swoje napięcie.

Smycz przepinana i pas biodrowy

Pas biodrowy sprawdza się tylko u psów, które nie ciągną, bo przy silnym szarpnięciu może zachwiać równowagą opiekuna. Smycz przepinana daje elastyczność między prowadzeniem z ręki a odpięciem jednego psa na czas ćwiczenia.

Ustal dla każdego psa stałą stronę albo stałą kolejność, jeśli oba idą po tej samej stronie. Nigdy nie owijaj smyczy wokół dłoni ani palców, bo przy nagłym szarpnięciu grozi to urazem. Gdy smycze się skrzyżują, zatrzymaj się, rozplącz je spokojnie i dopiero ruszaj dalej. Przez drzwi, klatkę schodową czy windę prowadź psy pojedynczo, na wyraźny sygnał.

Gdy smycz jednego psa się napina, zatrzymaj całą trójkę. Nagradzaj psa, który w tym czasie idzie spokojnie obok Ciebie. Psa, który ciągnie, ucz luźnej smyczy na osobnych sesjach treningowych, a nie poprzez korygowanie go podczas wspólnego spaceru z drugim psem. Zgodnie ze stanowiskiem AVSAB, najskuteczniejsze i najbardziej humanitarne są metody oparte na wzmocnieniu pozytywnym.

Gdy prowadzisz psy o różnym tempie, dopasuj rytm do wolniejszego z nich i planuj przerwy węchowe dla obu. Możesz też podzielić spacer na część wspólną i część indywidualną. Młody doberman do zakończenia wzrostu ma inne potrzeby ruchowe niż pies dorosły, o czym piszemy w tekście o tym, ile spacerować z młodym dobermanem.

Stań w lekkim rozkroku, z kolanami ugiętymi i ciężarem ciała nisko, a na nogi załóż obuwie z dobrym bieżnikiem. Omijaj oblodzone odcinki chodnika. Gdy oba psy ruszą naraz, ważniejsza od siły rąk jest szybka reakcja: zatrzymanie, obrót w bok, krok do tyłu. Wzorzec FCI nr 143 opisuje dobermana jako psa o znacznej masie ciała, dlatego warunkiem bezpiecznego spaceru z dwoma takimi psami jest wcześniejsze opanowanie podstawowych sygnałów.

Gdy zbliża się inny pies, rower albo biegacz, zejdź łukiem z chodnika, ustawiając oba psy po stronie dalszej od bodźca. Nagradzaj kontakt wzrokowy z Tobą zamiast wpatrywania się w mijaną osobę czy zwierzę. Pobudzenie jednego psa łatwo udziela się drugiemu, dlatego większy dystans działa lepiej niż korekta w ostatniej chwili. Zasady kultury na spacerze opisujemy też w tekście o tym, jak mijać innych psiarzy, a o relacjach dobermana z innymi psami w artykule o tym, jak doberman dogaduje się z innymi psami.

Każdy pies potrzebuje też wyjść tylko z Tobą: na naukę nowych umiejętności, przywołanie, spokojne węszenie albo sport. Dobrym rozwiązaniem jest tygodniowy plan łączący spacery wspólne z indywidualnymi, dopasowany do wieku i kondycji obu psów, bez sztywnych limitów czasowych.

Czy rozdzielacz smyczy nadaje się dla młodego psa?

Może być ryzykowny, jeśli młody pies nie opanował jeszcze luźnej smyczy, bo jego szarpnięcia przenoszą się na drugiego psa. Lepiej wprowadzić rozdzielacz dopiero po opanowaniu podstaw osobno.

Czy oba psy powinny iść po tej samej stronie?

Niekoniecznie. Ważniejsze jest, by kolejność i strona były stałe i przewidywalne dla obu psów oraz dla Ciebie.

Czy dziecko może prowadzić dwa psy na spacerze?

Prowadzenie dwóch dużych psów naraz wymaga siły i doświadczenia, dlatego zwykle to zadanie dla dorosłego opiekuna, a nie dziecka.

Co zrobić, gdy psy zaczynają się szarpać między sobą na smyczy?

Zatrzymaj się, rozdziel psy fizycznie na tyle, na ile pozwala smycz, i spokojnie odejdź od źródła napięcia. Trwałe rozwiązanie problemu wymaga osobnej pracy, najlepiej z pomocą specjalisty.

Jak długo trwa nauka spacerowania z dwoma psami?

To zależy od tego, jak dobrze każdy pies opanował już luźną smycz osobno. Nie ma tu jednej uniwersalnej liczby tygodni.

Jeśli szukasz drugiego psa do domu, sprawdź Obserwacje opiekuna o szczeniaku Niebieski.

• AVSAB: stanowisko w sprawie metod szkolenia opartych na wzmocnieniu pozytywnym
• Wzorzec FCI nr 143 (Dobermann): wzrost i masa dorosłego psa
• PubMed: Duranton i wsp. 2017, synchronizacja ruchu psa i człowieka
• VCA Animal Hospitals: artykuły o nauce chodzenia na smyczy