Uszy stojące to typ uszu, które dzięki sztywniejszej i grubszej chrząstce naturalnie utrzymują się w pozycji pionowej, bez opadania na boki. Taki kształt jest powszechny u ras pierwotnych i szpiców, na przykład u husky syberyjskiego, akity czy owczarka niemieckiego. U szczeniąt tej budowy uszy często stają w pełni dopiero po kilku miesiącach życia, w miarę jak chrząstka twardnieje.
Co to oznacza w praktyce
Uszy stojące są zazwyczaj dobrze wentylowane, co sprawia, że rzadziej gromadzi się w nich wilgoć niż w uszach wiszących, dzięki czemu infekcje ucha bywają u tych ras nieco rzadsze. Mimo to nadal wymagają regularnej kontroli i czyszczenia, zwłaszcza po kąpielach czy spacerach w wysokiej trawie. U szczeniąt, którym uszy jeszcze nie stanęły, nie ma potrzeby ingerować w ten proces, bo zwykle reguluje się on samoistnie.