Jak zapobiegać reaktywności smyczowej u młodego dobermana?

Najlepiej działa profilaktyka, czyli budowanie pozytywnych skojarzeń z widokiem innych psów, zanim pojawi się jakikolwiek problem.

Podstawą jest praca z dystansu, na którym pies zauważa innego psa, ale pozostaje spokojny. Na tym etapie nagradzamy spokojne spojrzenie i powrót uwagi na opiekuna, zamiast czekać, aż pies zacznie się podniecać lub napinać. Z czasem, powoli, dystans można skracać, ale zawsze w tempie, w którym młody pies zachowuje spokój.

Ważne jest też unikanie sytuacji przeciążających: częste, wymuszone spotkania nos w nos na smyczy z obcymi psami są ryzykowne, bo psy nie mają wtedy możliwości naturalnego przywitania się po łuku. Lepiej pozwalać na mijanie się w spokojnym tempie, bez zatrzymywania się naprzeciwko siebie.

Znaczenie ma również sama smycz i sposób jej trzymania. Luźna smycz i spokojna postawa opiekuna nie przenoszą dodatkowego napięcia na psa. Warto uczyć chodzenia przy nodze i reagowania na imię już od pierwszych spacerów, bo to daje narzędzie do przekierowania uwagi, zanim pies zdąży się nakręcić.

Regularna, zróżnicowana socjalizacja w młodym wieku, prowadzona bez presji i w bezpiecznym tempie, znacząco zmniejsza ryzyko rozwinięcia się trwałej reaktywności smyczowej w dorosłości.