Dlaczego dobermany mają kopiowane uszy w niektórych krajach?

Kopiowanie uszu u dobermana ma korzenie historyczne, sięgające czasów, gdy rasa była wykorzystywana jako pies pracujący, ochronny i wojskowy, a stojące, spiczaste uszy miały wzmacniać wrażenie czujności i gotowości do obrony oraz w teorii chronić przed urazami podczas pracy w terenie.

Z czasem zabieg ten stał się przede wszystkim elementem estetycznym, silnie kojarzonym z wizerunkiem rasy w krajach, w których pozostaje legalny, głównie w części Stanów Zjednoczonych i niektórych innych krajach spoza Unii Europejskiej. Kopiowanie polega na chirurgicznym przycięciu małżowiny usznej, a następnie tygodniach lub miesiącach usztywniania uszu w pozycji stojącej za pomocą specjalnych stelaży, co jest procedurą inwazyjną i bolesną dla szczenięcia.

Wraz z rozwojem świadomości dotyczącej dobrostanu zwierząt coraz więcej krajów, w tym większość państw Unii Europejskiej, wprowadziło zakaz kopiowania uszu i ogona ze względów niemedycznych, uznając ten zabieg za okaleczanie zwierzęcia bez uzasadnienia zdrowotnego. Dlatego we współczesnej Europie coraz częściej można spotkać dobermany z naturalnymi, opadającymi uszami, w pełni zgodne z aktualnym wzorcem FCI.

Wybór między uszami kopiowanymi a naturalnymi jest więc dziś w dużej mierze kwestią przepisów obowiązujących w danym kraju, a nie samego wzorca rasy.