Partner boi się psów: jak oswoić domownika z dobermanemPartner boi się psów: jak oswoić domownika z dobermanem

Gdy partner boi się psów, nie przekonuj go argumentami ani na siłę. Rozpisz plan małych kroków, w którym to on decyduje o dystansie i tempie, a pies uczy się przy nim spokoju. Zanim doberman zamieszka z Wami, ustal z partnerem strefy bez psa i proste zasady domowe. Przy lęku, który utrudnia codzienne życie, pomaga terapia u psychologa. Warto zacząć od ogólnego spojrzenia na socjalizację dobermana w praktyce, bo dotyczy ona nie tylko psa, ale też ludzi wokół niego.

W skrócie- Lęk dorosłego nie mija od tłumaczenia, że pies nic nie zrobi; pomaga przewidywalność i poczucie kontroli nad dystansem.- Najpierw ustalasz zasady dla psa, dopiero potem wprowadzasz kontakt z osobą, która się boi.- Drabina kroków prowadzi od obserwacji zza bramki do wspólnych czynności w jednym pokoju.- Szczeniak to łagodniejszy start niż dorosły pies, ale szybko rośnie, więc plan musi to uwzględniać.

Najczęstsze źródła lęku u dorosłych to przykre doświadczenie z przeszłości, lęk przejęty od rodziców w dzieciństwie albo po prostu brak kontaktu z psami. Niechęć, lęk i fobia specyficzna to trzy różne rzeczy: niechęć oznacza dyskomfort, który da się przeżyć, lęk wiąże się z wyraźnym napięciem, a fobia specyficzna to silna, uporczywa reakcja z unikaniem i objawami fizycznymi, opisana w klasyfikacjach medycznych. Jeśli sytuacja jest odwrotna i to pies ma trudność z zaakceptowaniem nowego domownika, przeczytaj tekst o tym, gdy pies nie akceptuje partnera.

Zanim doberman trafi do domu, warto usiąść razem i szczerze porozmawiać. Zapytaj partnera, czego konkretnie się boi: skakania, szczekania, zębów, samej wielkości psa czy nagłych ruchów. Ustal, jaką rolę partner chce mieć przy psie, a czego na pewno nie chce robić na start. Kluczowa zasada: partner ma prawo powiedzieć „stop” na każdym etapie procesu, bez tłumaczenia się. Decyzję o rezerwacji podejmujecie razem, dopiero po tej rozmowie, nie przed nią.

Wyznacz pokój lub część mieszkania bez psa: bramka albo kojec to fizyczna granica, którą partner widzi i rozumie, a nie tylko słowna obietnica. Ucz psa chodzenia „na miejsce” i nagradzaj cztery łapy na podłodze od pierwszego dnia, zamiast czekać, aż nawyk skakania się utrwali. Jeśli w domu mieszkają jeszcze inni domownicy, przydadzą się też zasady dla psa w mieszkaniu dzielonym z innymi.

Poniższa drabina to sześć etapów, w których partner sam decyduje, kiedy przejść dalej, a opiekun psa trzyma smycz i odpowiada za jego zachowanie:

1. Partner obserwuje psa zza bramki, bez kontaktu fizycznego.
2. Wspólny posiłek lub film w tym samym pokoju, pies leży na swoim legowisku.
3. Partner rzuca smakołyk na podłogę, bez kontaktu ręką.
4. Spacer równoległy w dystansie, smycz cały czas trzyma opiekun psa.
5. Partner wydaje psu prosty sygnał, na przykład „siad”, i nagradza go.
6. Krótkie dotknięcie boku psa, gdy ten stoi lub siedzi spokojnie.

Sesje trzymasz krótkie i kończysz na spokojnym momencie. Cofnięcie się o krok wcześniej nie jest porażką, tylko częścią procesu.

Zachowania, które najbardziej uspokajają osobę z lękiem, to spokojne siadanie przy powitaniu, mijanie bez pobudzenia w korytarzu, odchodzenie na sygnał i podchodzenie tylko na zaproszenie. Uczysz tego wyłącznie metodami pozytywnymi, bez karcenia psa przy partnerze, co tylko zwiększyłoby napięcie w domu. Więcej o takim podejściu znajdziesz w tekście o wychowaniu dobermana metodami pozytywnymi.

Wielkość, czarna sierść i stereotyp rasy z mediów sprawiają, że doberman bywa odbierany inaczej niż mniejszy, bardziej „neutralny” pies. Warto pokazać partnerowi, jak czytać mowę ciała psa: rozluźnione ciało, swobodny ruch ogona, sygnały uspokajające. Wymiary dorosłego psa (wzrost i masa) opisuje wzorzec FCI nr 143, bez wyciągania wniosków o charakterze konkretnego zwierzęcia. Jeśli to raczej obce osoby reagują na Waszego psa lękiem, przeczytaj tekst o tym, gdy Twojego psa boją się obce osoby.

U partnera zauważysz napięcie ciała, wstrzymywanie oddechu, unikanie wzroku, nagłe ruchy. U psa pojawiają się sygnały uspokajające: lizanie nosa, odwracanie głowy, ziewanie, zamieranie w bezruchu (więcej o nich w tekście o sygnałach uspokajających, którymi pies pokazuje napięcie). Gdy je zauważysz, zrób przerwę, zwiększ dystans i wróć o jeden etap niżej. Gdy lęk ma cechy fobii, plan domowy warto połączyć z pomocą psychologa dla człowieka i trenera pracującego metodami pozytywnymi dla psa.

Czy lęk przed psami u dorosłych może minąć bez terapii?

U części osób łagodny lęk zmniejsza się dzięki stopniowemu, bezpiecznemu kontaktowi z opisanego wyżej planu. Gdy lęk jest silny i utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto skorzystać z pomocy psychologa.

Czy szczeniak to lepszy wybór niż dorosły pies, gdy partner się boi?

Szczeniak bywa łagodniejszym startem, bo jest mniejszy i mniej pobudzający na pierwszy rzut oka, ale szybko rośnie. Plan oswajania musi od razu uwzględniać docelową wielkość dorosłego psa.

Jak długo trwa oswajanie dorosłego domownika z psem?

Zależy od osoby, od psa i od tempa, w jakim przechodzicie kolejne etapy. Ważniejsze niż czas jest to, żeby partner nie czuł presji i mógł cofnąć się o krok, gdy tego potrzebuje.

Czy partner powinien karmić psa, żeby szybciej się polubili?

Rzucanie smakołyku na podłogę bez kontaktu ręką to dobry, bezpieczny krok w drabinie. Karmienie z ręki wprowadzasz dopiero na dalszym etapie, gdy partner sam czuje się na to gotowy.

Co zrobić, gdy pies ciągle podchodzi do osoby, która się go boi?

Naucz psa czekać na zaproszenie i chodzić na swoje miejsce na sygnał. To zdejmuje z partnera konieczność ciągłego odsuwania się od psa.

Jeśli dopiero planujecie wspólne życie z psem, zobaczcie razem szczenięta dobermana i ich Obserwacje opiekuna, zanim podejmiecie decyzję o rezerwacji.

• Przeglądy badań o fobiach specyficznych zwierzęcych: częstość u dorosłych, terapia ekspozycyjna
• AVSAB: stanowisko w sprawie humanitarnych, pozytywnych metod szkolenia psów
• Wzorzec FCI nr 143 (Dobermann): wzrost i masa dorosłego psa